Prawa połowa okrężnicy

Planowanie leczenia

Jakie badania są niezbędne do zaplanowania leczenia? Co zabrać na wizytę?

Jeśli nie masz wszystkich niezbędnych badań, nie przejmuj się     , na wizycie zaplanujemy i uzupełnimy niezbędne badania diagnostyczne.

Dedykowana operacja

Zazwyczaj dedykowaną operacją do leczenia nowotworów o tej lokalizacji jest prawa hemicolectomia, ewentualnie poszerzona prawa hemicolectomia z tzw. limfadenectomią CME, czyli radykalnym usunięciu układu chłonnego w zakresie spływu nowotworu. Zdecydowaną większość tych operacji aktualnie przeprowadzam w asyście robota chirurgicznego da Vinci – omówienie w dziale chirurgia robotowa. Oczywiście zawsze należy mieć świadomość, że jeśli w trakcie operacji cokolwiek uniemożliwi nam wykonanie jej w sposób małoinwazyjny, tj. robotycznie/ laparoskopowo, to będzie niezbędna tzw. Konwersja, czyli przejście do metody otwartej – rozcięcia brzucha.

Operacja polega na usunięciu prawej połowy okrężnicy, czyli kątnicy, wstępnicy, zagięcia wątrobowego, następnie przecięcia jelita na poprzecznicy oraz wytworzeniu nowego zespolenia pomiędzy odciętym od kątnicy jelitem cienkim, a poprzecznicą.

Zespolenie wytwarzane jest z użyciem tzw. staplerów, czyli specjalnych mechanicznych „zszywaczy”.

Przygotowanie do operacji

Szerokie przygotowanie ogólne do operacji jest opisane w dziale Prehabilitacja. Ważne jest, aby się zapoznać i zastosować do zebranych tam zaleceń.

W szpitalu

Dzień 1 – Przyjęcie do szpitala

Przyjęcie do szpitala zazwyczaj odbywa się dzień przed operacją. Po przyjęciu, jeśli będą wymagane jeszcze jakieś badania, to uzupełnimy je, pobierzemy prawdopodobnie krew na rezerwę krwi do operacji, wypełnimy niezbędną dokumentację, nakarmimy i pozwolimy odpocząć.

Dzień 0 – Operacja

W dniu operacji zostaniesz zabrana/zabrany na blok operacyjny.

Na sali operacyjnej poznasz się z anestezjologiem, który podając różne specyfiki przez wkłucie żylne, wprowadza w błogi sen, następnie założy rurkę do tchawicy, przez którą na czas operacji prowadzona będzie wentylacja.

Po operacji pacjent trafia z powrotem na oddział chirurgii, gdzie w początkowym etapie będzie miał przy sobie jeszcze kilka kabelków monitorujących

Gdy powrócą siły po znieczuleniu, nawet w dniu operacji, zalecamy uruchamianie. Po operacjach małoinwazyjnych zazwyczaj szybko jest taka możliwość.

Dzień 1 – ?

Czas hospitalizacji jest trudny do przewidzenia i zależy od przebiegu procesu gojenia, rekonwalescencji i wielu innych czynników. Zazwyczaj przy prawidłowym niepowikłanym przebiegu wynosi 5–7 dni.

Co może pójść nie tak?

Generalnie… sporo rzeczy, dlatego na zgodach operacyjnych znajduje się wiele możliwych czarnych scenariuszy, łącznie ze śmiercią.

Trzeba jednak pamiętać o tym, że zgoda musi być tak sformułowana. To trochę tak jak z ulotkami leków, na których zawarte są wszystkie możliwe skutki uboczne, łącznie z tymi, które w praktyce prawie nie występują.

Pamiętajmy również, że nawet przeprowadzona z kilku nacięć – jest to spora operacja i niesie ze sobą ryzyko powikłań. Część z nich znacznie można ograniczyć, przygotowując się odpowiednio do operacji, o czym piszę w dziale Prehabilitacja.

Najczęstsze możliwe powikłania okołooperacyjne, które mogą się wydarzyć to:

• Krwawienie śródoperacyjne
• Nieszczelność zespolenia

  – temat rzeka i zmora każdego chirurga zajmującego się chirurgią colorectalną.

  Pomimo użycia najnowocześniejszych staplerów, czy pieczołowitego szycia ręcznego, pomimo zastosowania śródoperacyjnej oceny ukrwienia z użyciem specjalnej kamery i kontrastu – zieleni indocyjaninowej (osobny temat jako ciekawostka do uzupełnienia i podlinkowania) – nieszczelności w jakimś odsetku będą występowały.

  Stan ogólny pacjenta i odpowiednie przygotowanie również zmniejsza ich ryzyko – patrz znowu dział Prehabilitacja.

• Krwiak i zropienie rany

  – operujemy na materiale niezbyt sterylnym i pomimo stosowania tzn. wound protectorów, zabezpieczających ranę, zawsze może dojść do ich zropienia. Nie są to poważne wyzwania, jednak mogą wydłużyć pobyt w oddziale.

Stomia

To temat nieodzownie związany z chirurgią jelita grubego, każdy pacjent poddawany operacji colorectalnej musi być poinformowany, że może zaistnieć konieczność wyłonienia stomii, niekoniecznie na zawsze.

W przypadku objawów niedrożności przewodu pokarmowego zwiększa się ryzyko, że wyłonienie stomii będzie konieczne.

Ale właściwie, co to jest ta stomia?

Stomia jest to jelito, które zostało wyprowadzone i wszyte w skórę na brzuchu, umożliwiając zachowanie funkcji przewodu pokarmowego i wypróżnianie do przyklejonego worka.

Wiem, to temat, który u wielu osób budzi silne emocje i pacjenci chcą za wszelką cenę uniknąć stomii.

Pamiętajmy jednak, co jest naszym nadrzędnym celem – jest to wycięcie guza i potencjalne wyleczenie z choroby nowotworowej, obecność stomii przy tym, nawet jeśli miałaby być ona stomią definitywną, powinna zejść na dalszy plan.

Obecnie jest dostępnych wiele rodzajów worków, włącznie z wyborem kolorystycznym, funkcjonowanie ze stomią nie upośledza znacznie codziennego życia. 

Większość ograniczeń ma charakter psychiczny, często wynika z braku informacji, braku wsparcia profesjonalistów, w tym tzw. pielęgniarek stomijnych, które są mistrzyniami w swoim fachu i nieocenioną pomocą w opiece nad stomią.

O stomii szerzej w dziale Stomia… (kiedyś może napisze tak tylko zaznaczam że taki dział by się przydał)

Po wyjściu ze szpitala

Po wyjściu ze szpitala otrzymasz dalszy plan.

Pierwsza wizyta w poradni odbywa się zazwyczaj ok. 1 tyg. po wyjściu ze szpitala. Sprawdzimy na niej przebieg gojenia ran, usuniemy prawdopodobnie szwy skórne, jeśli będzie taka potrzeba zrobimy kontrolne badania laboratoryjne. Jest to również czas na zgłoszenie ewentualnych problemów i pytania.

Dalszy plan terapeutyczny jest uzależniony od wyniku badania histopatologicznego – wynik otrzymujemy zazwyczaj po 3–4 tyg

W przypadku znacznego zaawansowania miejscowego, lub gdy w obrębie wyciętych węzłów chłonnych znajdą się zajęte chorobą nowotworową, prawdopodobnie będziesz zakwalifikowana/zakwalifikowany do leczenia uzupełniającego, tj. chemioterapii/immunoterapii.

Leczenie systemowe jest dobierane w oparciu o badania genetyczne, które są zlecane równocześnie z badaniem histopatologicznym.